Geschiedenis van de Photo Booth: uitvinding, kunst en fotostrips
Door Juste Tools · Gepubliceerd
Een photobooth maakt van een portret een kleine gebeurtenis: stap naar binnen, kies een pose, wacht op de volgende opname en vertrek met een reeks. De moderne automatische cabine is nauw verbonden met uitvinder Anatol Josepho en zijn Photomaton in New York. De geschiedenis ervan is gemakkelijker te begrijpen als we een werkend prototype, een openbare studio en het latere gebruik van de foto's scheiden.
Wie heeft de moderne photobooth uitgevonden?
Josepho heeft de fotografie niet uitgevonden, noch elke poging tot automatische portretkunst. Zijn belang ligt in het ontwikkelen van een werkend automatisch systeem en het naar een breder publiek brengen ervan. Het Nationaal Archief van Hongarije documenteert een werkend prototype uit New York in juli 1925, gevolgd door kleinere studio's in 1925 en 1926.
Hetzelfde archief dateert de grotere Photomaton-studio op Broadway 1659 tot september 1926. Dat onderscheid verklaart waarom de verslagen soms 1925 en soms 1926 benadrukken: ze kunnen verschillende mijlpalen beschrijven. In maart 1927 kocht een consortium het belang van Josepho voor een miljoen dollar.
Een korte Photomaton-tijdlijn
Het vroege verhaal is dat een uitvinding een dienst wordt. Mensen konden via een machine portretten verkrijgen in plaats van een conventionele zitting te regelen. Het archief registreert de internationale expansie in 1928, waaronder Londen, Parijs, Berlijn, Wenen en Boedapest. De stand voorzag zowel in de praktische behoefte aan identiteitsfoto's als in het plezier van het maken van een informeel portret.
- 1925: een werkend prototype in New York, volgens het Nationaal Archief van Hongarije.
- 1926: de grotere Broadway-studio wordt geopend met vijf verbeterde machines.
- 1927: de verkoop van Josepho’s belang zorgt voor aanzienlijke persaandacht.
- 1928: Photomaton-stands bereiken verschillende Europese steden.
- Rond 1963: Andy Warhol experimenteert met zelfportretten in stands, inclusief strips die nu in het bezit zijn van het Metropolitan Museum of Art.
Waarom kunstenaars geïnteresseerd waren
The Met dateert zijn Photobooth Self-Portrait van Warhol rond 1963. Het artwork bestaat uit een paar gelatinezilveren fotostrips. Het herinnert ons eraan dat een alledaagse fotografische dienst ook materiaal kan zijn voor een kunstwerk. Het collectiedossier van het museum is een betere plek om het object te onderzoeken dan een niet-toegeschreven beeldrepost.
Een reeks laat ons kleine veranderingen met elkaar vergelijken: de kanteling van een hoofd, een nieuwe uitdrukking, een poging om serieus te kijken die oplost in een glimlach. Die verschillen zijn eerder onze lezing van het format dan een bewering dat elke oppas dezelfde bedoeling had. Vier frames kunnen het verstrijken van de tijd laten zien zonder schriftelijke uitleg.
Wat een strip je kan vertellen
Als je naar een oude strip kijkt, onderzoek dan zowel het object als de gezichten. Staat er een handschrift op de achterkant? Is er een frame weggesneden? Vertoont de rand de oorspronkelijke opstelling? Een door een museum of archief aangeleverde datum is bewijs; een geschat decennium op basis van kleding moet een gok blijven.
Het format geeft je vandaag ook een eenvoudige creatieve oefening. Houd de camera en de achtergrond stabiel en verander tussen de belichtingen slechts één ding. Probeer een neutrale uitdrukking, een blik opzij, een opgeheven steun en een lach. Het resultaat leest als een korte scène omdat de kijker kan zien wat er is veranderd.
- Voor een familiealbum noteert u de datum en de namen van de mensen terwijl u ze nog weet.
- Voor een creatieve reeks laat je elk frame de vorige beantwoorden in plaats van vier niet-gerelateerde poses te maken.
- Als u een historische foto deelt, vermeld dan de collectie of de eigenaar ervan en controleer de toestemming om deze te reproduceren.
Maak gratis printbare borden →