Historia fotobudki: wynalazek, sztuka i fotopaski
Przez Juste Tools · Opublikowano
Fotobudka zamienia portret w małe wydarzenie: wejdź do środka, wybierz pozę, poczekaj na kolejną ekspozycję i wyjdź z sekwencją. Nowoczesna automatyczna budka jest ściśle związana z wynalazcą Anatol Josepho i jego Photomaton w Nowym Jorku. Jego historię łatwiej zrozumieć, jeśli oddzielimy działający prototyp, publiczne studio i późniejsze wykorzystanie zdjęć.
Kto wynalazł nowoczesną fotobudkę?
Josepho nie wynalazł fotografii ani żadnej próby automatycznego portretowania. Jego znaczenie polega na opracowaniu działającego automatycznego systemu i udostępnieniu go szerszej publiczności. Węgierskie Archiwum Narodowe dokumentuje działający prototyp w Nowym Jorku do lipca 1925 r., a następnie w latach 1925 i 1926 powstały mniejsze pracownie.
To samo archiwum datuje większe studio Photomaton pod adresem 1659 Broadway na wrzesień 1926 r. To rozróżnienie wyjaśnia, dlaczego w relacjach czasami podkreśla się rok 1925, a czasem 1926: mogą opisywać różne kamienie milowe. W marcu 1927 roku konsorcjum kupiło udziały Josepho za milion dolarów amerykańskich.
Krótka oś czasu Photomaton
Pierwsza historia to wynalazek, który stał się usługą. Zamiast organizować konwencjonalne posiedzenie, ludzie mogli uzyskać portrety za pomocą maszyny. Archiwum rejestruje międzynarodową ekspansję w roku 1928, obejmującą Londyn, Paryż, Berlin, Wiedeń i Budapeszt. Stoisko służyło zarówno praktycznym potrzebom w zakresie zdjęcia identyfikacyjnego, jak i przyjemności wykonania nieformalnego portretu.
- Według Węgierskiego Archiwum Narodowego 1925: działający prototyp w Nowym Jorku.
- 1926: otwarcie większego studia na Broadwayu z pięcioma ulepszonymi maszynami.
- 1927: sprzedaż udziałów Josepho przyciąga duże zainteresowanie prasy.
- 1928: Budki Photomaton docierają do kilku miast europejskich.
- Około 1963: Andy Warhol eksperymentuje z autoportretami na stoiskach, w tym paskami znajdującymi się obecnie w Metropolitan Museum of Art.
Dlaczego artyści byli zainteresowani
The Met datuje swój Photobooth Self-Portrait autorstwa Warhola na około 1963 rok. Grafika to para żelatynowo-srebrowych pasków fotograficznych. Przypomina, że codzienna usługa fotograficzna może być także materiałem na dzieło sztuki. Dokumentacja zbiorowa muzeum jest lepszym miejscem do zbadania obiektu niż ponowne opublikowanie nieprzypisanego zdjęcia.
Sekwencja pozwala porównać drobne zmiany: pochylenie głowy, nowy wyraz twarzy, próba poważnego spojrzenia, która przechodzi w uśmiech. Różnice te wynikają z naszego odczytania formatu, a nie twierdzenia, że każdy opiekun miał ten sam zamiar. Cztery klatki mogą pokazać upływ czasu bez pisemnego wyjaśnienia.
Co może ci powiedzieć pasek
Patrząc na stary pasek, przyjrzyj się zarówno przedmiotowi, jak i twarzom. Czy na odwrocie jest odręczny napis? Czy rama została wycięta? Czy granica ujawnia pierwotny układ? Dowodem jest data podana przez muzeum lub archiwum; odgadnięta dekada na podstawie ubioru powinna pozostać domysłem.
Ten format umożliwia także proste ćwiczenie twórcze już dziś. Utrzymuj aparat i tło nieruchome, a następnie zmieniaj tylko jedną rzecz pomiędzy ekspozycjami. Spróbuj neutralnego wyrazu twarzy, spojrzenia w bok, uniesionego rekwizytu i śmiechu. Rezultat brzmi jak krótka scena, ponieważ widz może zobaczyć, co się zmieniło.
- W przypadku albumu rodzinnego zapisz datę i imiona osób, póki je jeszcze pamiętasz.
- W przypadku sekwencji twórczej niech każda klatka odpowiada poprzedniej, zamiast tworzyć cztery niezwiązane ze sobą pozy.
- Jeśli udostępniasz fotografię historyczną, podaj jej kolekcję lub właściciela i sprawdź zgodę na jej reprodukcję.
Twórz bezpłatne znaki do wydrukowania →